Купалле

У ноч з 6 на 7 ліпеня (23 - 24 чэрвеня) ў Беларусі адзначаецца адно з найбольш яскравых і паэтычных святаў - Купалле.
Яго важнасць абумоўлена часам правядзення - днем летняга сонцастаяння. Гэта "макушка" лета, час найважнейшага росквіту прыроды. Для селяніна пасля Івана Купалы пачыналася самая адказная і гарачая пара - сенакосу і жніва.
Першае ўпамінанне пра свята есць у Цвярскім летапісу пад 1175 г., у Іпацьеўскім летапісу ў запісу 1262 г. яно ўжо ўпамінаецца пад яго сучаснай назвай: "Литва изгнаша ездов на каноун Ивана дни на сама Коупаль". Як каляндарная дата сустракаецца назва Купалы ў старажытнабеларускіх граматах XIV ст.
У XIX -пачатку XXст. напярэдадні свята, вечарам моладзь наладжвала масавае шэсце па вуліцах вескі. Усе ўпрыгожвалі сябе зелянінай, дзяўчаты - вянкамі, падпярэзваліся палыном, запальвалі доўгія шасты і з песнямі, крыкамі, падыходзілі да кожнай хаты, запрашаючы ўсіх на Купалле.
У аснове ўсей купальскай абраднасці ляжыць пакланенне нашых прашчураў сонцу (агню), вадзе і расліннасці.
Святкаванне Купалля звычайна адбывалася на традыцыйным рытуальным месцы, на якім вясковая абшчына яшчэ са старадаўніх часоў адзначала найбольш значныя падзеі. У розных рэгіенах рассялення беларусаў гэта магло быць узбярэжжа ракі ці возера, а калі побач не было вады, то выбіраліся які-небудзь паграк, невялікая палянка або проста ўскраіна гаю.